Involutivna melanholija predstavlja psihijatrijski poremećaj koji pogađa, uglavnom, starije generacije. Definiše se kao: “depresija postepenog početka tokom involucionih godina, tj. u periodu između 40. i 55. godine kod žena i 50. i 65. godine kod muškaraca. Odatle i njen naziv involutivna depresija. Mada u nekim slučajevima podrazumeva i depresiju koja se ponovo javlja kod osoba koje su ranije imale slične napade.
Zajedno sa manično-depresivnom psihozom i reaktivnom depresijom spada u primarne despresije, ali nije prepoznata kao psihijatrijski poremećaj. Odnosno, nije ušla kao zasebni problem u zvaničnu klasifikaciju Dijagnostičkog i statističkog priručnika za mentalne poremećaje.
Kada je otkrivena involutivna melanholija?
Za razliku od opšteg opisa depresije, koji je još pre Nove ere dao Hipokrat, navodeći da je to „stanje koje traje dugo pri kome dolazi do fizičkih i mentalnih tegoba“, involutivna melanholija je objašnjena tek početkom 20. veka.
Nemački psihijatar Emil Kraepelin je 1907. godine ovu vrstu despresije po prvi put posmatrao odvojeno od manično-depresivne psihoze. Pri tome je uočio da su procesi starenja u telu pogodni da izazovu žalosno ili anksiozno raspoloženje. Što znači da je involutivna melanholija stečenog porekla.
Sa Kraepelinom nije se složio Dreyfus ističući da je endogenog porekla tako da se njen nastanak ne razlikuje od depresija koje pogađaju mlađu populaciju.
Iako je debata o uzrocima nastavljena i u narednim decenijama, jedno je sigurno involutivna melanholija ima najveću stopu smrtnosti od svih grupa psihoza. Dovodi do fatalnog ishoda kod svakog sedmog pacijenta, što je skoro dvostruko više nego kod osoba koje pate od manično-depresivnih psihoza.
Imajući ovo u vidu psihijatrijska ordinacija Niš, Psiho centar MM vam otkriva simptome problema.
Kako prepoznati involutivnu melanholiju?
Involutivna melanholija se često poredi sa manično-depresivnom psihozom. Iako postoje sličnosti u simptomima razlike su više nego očigledne. Pre svega ovaj poremećaj se javlja u poznim godinama i češći je kod žena što se objašnjava naglim biološkim i psihocijalnim promenama.
Istraživanja su pokazala da su involutivnoj melanholiji sklonije introvertne, stidljive osobe koje imaju manjak samopouzanja. Takođe, poremećaj se u većoj meri javlja i kod perfeksionista, osoba sa naglašenim osećanjem odgovornosti, kao i opsesivno irigidnih ličnosti. Zbog toga psihijatri naglašavaju da je sklop karakteristika sličniji onima koje odgovaraju shizofrenim pacijentima.
Anksioznost, somatska zabrinutost i depresivne sumanute ideje, koje su karakteristične za manično-depresivne psihoze prisutne su i u slučajevima involutivne melanholije, ali su simptomi jači. Prate ih nesanica, malodušnost, anoreksija i gubitak težine.
Primetna je i agitacija. Nesvrsishodna motorna aktivnosti je obično u vidu blagog nemira, a neretko se javljaju snažni nekoordinisani pokreti.
Involutivna melanholija dovodi i do izražene hipohondrije, gde dominira strah od smrti. Ovaj simptom se tumači godinama starosti, osećajem da se kraj bliži, kao i ozbiljnim tegobama brojnih hroničnih bolestima sa kojima se suočavaju stariji.
Kako se leči involutivna melanholija?
Involutivna melanholija se leči antidepresivima, anxioliticima, hiponoticima. S obzirom da je metabolizam sporiji kod starijih osoba prepisane doze su manje.
Važnu ulogu u lečenju ima i psihoterapija koja ima za cilj ne samo da otkrije “okidače” probleme, već i da pomogne pacijentu da promeni pogled na život kako bi prevazišao stresne situacije.
Involutivna melanholija je ozbiljni problem koji ne treba tumačiti normalnim tokom procesa starenja. Zato na vreme potražite pomoć u Psiho centru MM.
Ukoliko niste u mogućnosti lično da dođete naš tim psihijatara, psihologa i psihoterapeuta vrši konsultacije i putem Skype-a i Vibera.
