Suportivna psihoterapija predstavlja specifičan oblik psihoterapije koja se zasniva na pružanju potpore pacijentu za vreme trajanja psihoterapijskog procesa.
Podupiruća psihoterapija, kako je još poznata, se razvila iz psihoanalize koju je postavio Sigmund Freud. Naime, ovaj austrijski lekar i psihijatar u 19. veku je otkrio da rešavanje mnogih psihičkih problema leži u ohrabrivanju pacijenata da pričaju o svom životu. Na osnovu slobodnog razgovara terapeut može imati jasni uvid u uzrok problema.
Polazeći od Freudovog učenja Franz Alexander počeo je da razvija sopstvene ideje u pružanju pomoći pacijentima koji se suočavaju sa različitim psihičkim tegobama. Iako je podržao načelo klasične psihoanalize kod koga je od suštinskog značenja uvid pacijenta na osnovu ranijeg životnog iskustva, Alexander je smatrao da važnu ulogu za izlečenje imaju i uteha i podrška koju oseća dok ponovo proživljava emocionalne trauma.
Uparavo na tom temelju je razvijena suportivna psihoterapija.
Suportivna psihoterapija obuhvata brojne metode i tehnike
Psihoterapija podrške je u suprotnosti sa ekspresivnim terapijama koje nastoje da ostvare promenu ličnosti kroz analizu odnosa, istraživanje ranije neprepoznatih osećanja, misli, potreba i sukoba. Ipak, ona obuhvata neke od ovih elemenata, tako da terapeut mora da se kreće kroz “psihoterapeutski kontinum” kako bi ostvario dobar odnos sa klijentom. To znači da ova vrsta psihoterapije integrira i psihodinamske i interpersonalne konceptualne modele i tehnike. Takođe, prisutna je i kognitivno-bihejvioralna terapija, tj. određeni njeni pristupi.
Baš kao psihodinamska psihoterapija, koja posmatra trenutno stanje, a manje prošle uslove, tako se suportivna psihoterapija odnosi na aktuelnu situaciju koja trenutno pogađa klijenta. Kao takva ona koristi sugestije, ohrabrivanje, umirivanje, savetovanje. Koriste se i interpretacije, ali samo na nivou onoga što je klijentu već svesno.
Šta je cilj suportivne psihoterapije?
Glavni cilj jeste razvijanje zdravih i adaptivnih oblika ponašanja u svrhu sprečavanja dalje dekompenzacije i pogoršanja stanja. Odnosno, ona pomaže da se osoba bolje prilagodi nastaloj situaciji kako bi se lakše izborila sa životnim teškoćama. Istovremeno, umanjuje ranjivost i pojačava mehanizme odbrane tako da stvara umirujuću atmosferu i ravnotežu između unutrašnjih i spoljašnjih pritisaka.
Zahvaljujući podupirućoj psihoterapiji klijent shvate svoje unutrašnje konflikte i interpersonalne probleme, te počinje prema njima realnije da se odnosi. Imajući ovo u vidu važan deo čini ponašanje psihoterapeuta. Pored konstantne brige, saosećanja i razumevanja neophodno je da psihoterapeut usmerava i podstiče na uviđanje razlike između onoga što je realno, zdravo i prikladno i onoga što je iskrivljeno i neprikladno. Jedino na taj način je omogućeno bolje psihološko i socijalno funkcionisanje.
Suportivna psihoterapija je individualnog karaktera
Suportivna psihoterapija ima široko polje delovanja. Zapravo, ona je primarni oblik terapijskog lečenja. Koristi se najčešće kod osoba koje se suočavaju sa gubitkom bližnjih, saznanjem da boluju od teških bolesti, gubitkom posla, egzistencijalnom krizom, kao i u slučaju potreba brzog donošenja važnih životnih odluka. Mada se može primenjivati i kod ozbiljnih psihičkih problema, kao što su anksioznost, različite psihoze, pa i karakterni poremećaji.
Ukoliko ne možete sami da rešite problem koji narušava kvalitet vašeg života potražite pomoć u Psiho centru MM. Naš tim iskusnih psihologa, psihijatara i psihoterapeuta stoji vam na raspologanju i online savetovanjem, putem Skype-a i Vibera.
